Reisdagboek YTT: Mijn laatste dagen in Rishikesh, India

20160208_155447

Inmiddels is week 6 (week 5 van de Yoga Teacher Training) in Rishikesh aangebroken en zijn mijn laatste dagen hier in gegaan. Het is zo vreemd dat het allemaal op zijn einde loopt. Het was intens, vermoeiend en ik heb zin om vakantie te vieren, Mike weer te zien en weer in mijn eigen huis rond te banjeren. Ik wil mezelf inlezen in het opstarten van een business, hoe dit te verbinden met een goed doel en hoe om te gaan met import/export. Ik ben zo ontzettend ge├»nspireerd door Flowmats, de business van mijn mede-studente Ashley uit de Verenigde Staten. Daarnaast kan ik niet wachten tot ik me verder kan verdiepen in anatomie, yogaboeken en misschien wel een Prenatal Yogacourse? Daarnaast wil ik heel graag yogalessen gaan verzorgen in Nederland, ik hoop dat hier ruimte voor is bij yogastudio’s in de buurt van Den Bosch…. *Zucht*Droom*Verzadigde zucht*….

Maandag 8 februari 2016
De 1-na-laatste dag van de cursus! Vandaag 2 presentaties: filosofie en anatomie. Tevens is vandaag de dag dat Mike en ik elkaar precies 7 jaar geleden hebben leren kennen. <3

Na de presentaties (gingen lekker!) met Joanna op onze rooftop gelegen in de zon. Even zijn, even genieten van het nu. Dit komt niet meer terug. Kristen kwam nog haar Vinyasa Flow oefenen op ons en later kwamen Aly en Marina nog, vergezeld door muziek van Johnny Cash.

Ik moet nog nog even anatomie door gaan nemen. Morgen de laatste grote schriftelijke toetsen.

Dinsdag 9 februari 2016
received_10208953626620919Ik zit te leren, maar ik moest toch even een stukje schrijven. Ik kon me net ook al niet concentreren en ben een cappuccino gaan halen met Kristen. Anatomie, de grootste toets, ging goed en ik zit nu gebogen over filosofie.

11.23: filsofie was gelukkig makkelijk, er is een hoop blijven hangen. Onofficieel heb ik de Yoga Teacher Training dus gehaald! Ik ben zo blij! Ik voel me vrij, er is een last van mijn schouders. Wat mijn persoonlijke schouders betreft, letterlijk en figuurlijk! ­čśë

’s Middags in de zon gaan lunchen bij Ganga Beach Caf├ę met Kristen en Samuele en rondgestruind met Aly en Marina. Uiteindelijk een grote parcel naar huis verzonden, ‘fingers crossed’! Rond vieren nog Chai Masala gedronken met Kristen bij Royal Caf├ę, tegenover de school, we hadden weer een hele hoop te bespreken. Net op tijd voor de allerlaatste Vinyasa lessen en daarna genoten van een prachtige Flame Meditation, tevens de allerlaatste keer!

20160114_203724Na meditatie het diner op school overgeslagen en momo’s gaan eten met alle meiden. Vervolgens schuin overgestoken naar Freedom Caf├ę waar bijna iedereen van onze groep thee zat te drinken. Op dit moment zit ik heel erg moe, maar super verzadigd, op mijn kamer met de heater op standje sambal. Heerlijk dat ik het hier zo warm kan maken. Ik word er lekker soezerig van.

Woensdag 10 februari 2016 – Diploma-uitreiking!!!
Wat een dag, vandaagDSC04430 ontvangen we ons diploma! Iedereen was al heel vroeg wakker. De deuren in de gang stonden tegen elkaar open, er werd druk heen en weer gelopen in halve outfits en iedereen was vrolijk. Ik heb mijn nieuwe roze tuniek aan, een opvallende groene bindi op mijn derde oog en goudkleurige oorbellen geleend van Aly.

De Vuurceremonie was een stuk onrustiger dan tijdens de introductiedag. Iedereen was immers erg blij en uitgelaten, we kennen elkaar inmiddels en we waren denk ik ook minder geïntimideerd door het ritueel. De uitreiking zelf ging vrij snel, gelukkig kan ik van het eigenlijke diploma langer nagenieten. Daarnaast krijg ik het niet voor elkaar te stoppen met glimlachen vandaag. Ik ben zo blij! Ik heb het voor elkaar gebokst! Het is gelukt! Alle tegenslagen die ik omgebogen heb in positiviteit, het heeft zijn vruchten afgeworpen.

Donderdag 11 februari 2016 – De dag van vertrek!
DSC04502Vandaag vertrek ik weer uit Rishikesh/Laksman Jhula, na iets meer dan een maand dit mijn thuis genoemd te hebben. Om 8 uur stonden Aly en Marina al voor de deur met backpack op de rug, klaar om naar het vliegveld van Dehradun te gaan, voor hun vlucht naar het exotische Goa. Ik moest wel even een traantje laten toen ik de deur achter me dichttrok, zal ik ze ooit nog zien?

Rond een uur of 2 vertrok ik ook, samen met Annea en Kristen. Kristen had haar eigen taxi naar Dehradun, Annea en ik gingen samen naar Dehli. Kristen en ik hebben wel een paar keer geknuffeld, ik ga haar zo missen.

16:00 – De chauffeur van de taxi is naast de weg gestopt om sugarcane juice voorDSC04511 ons te kopen. We zijn er wel een beetje zenuwachtig over, in verband met ziek worden. Tevens, terwijl we aan het wachten waren tot de sugarcane geperst werd, stopte er een scooter met twee mannen die probeerden met ons op de foto te gaan. Ze waren eigenlijk al voorbij, maar draaiden de scooter abrupt toen ze ons zagen en stopten ook bij het Sugarcane wagentje. Bizar. Ze probeerden naast ons te poseren, maar deden alsof ze ergens anders een foto van maakten.

17:00 – De chauffeur ging even wat drinken en eten ergens, Annea en ik bleven in de auto. We hadden beiden geen zin om in het restaurant te gaan zitten. Annea had geen rooie cent meer en ik had in Rishikesh eten en drinken gekocht. Op een gegeven moment zien we Sam en Jill naar buiten komen! DSC04521Ongelofelijk! Zij waren namelijk een half uur eerder vertrokken en we hadden al uitgebreid afscheid genomen. Daarnaast nog een vreemd verhaal, onze chauffeur was blijkbaar degene die hen had opgehaald en vervolgens afgezet bij een andere taxi en nu gingen we weer ruilen! Onze spullen gingen in hun taxi en vice versa. We snapten er allemaal niets van, Annea, Sam en Jill hadden namelijk dezelfde eindbestemming: Indira Gandhi International Airport. Waarom moesten we dan opeens halverwege de rit van taxi wisselen? Opeens hadden we dus een andere auto en een andere chauffeur. India!

21:30 – Onze nieuwe chauffeur vonden we niet zo heel erg tof. Het leek echt alsof hij ons aan het scouten was. Wilde alles van ons weten, leeftijd, getrouwd, baby’s? Dus we verzonnen getrouwd te zijn en maakten onszelf een stuk ouder. Hij wilde ook weten of we elkaar goed kenden. Voor de zekerheid internet maar even aangezet op mijn telefoon en Talissa een berichtje gestuurd. Vervolgens kreeg onze nieuwe chauffeur een telefoontje van de oude chauffeur om te checken of we wel in orde waren. De school had waarschijnlijk gebeld. Vervolgens begon de nieuwe chauffeur ons hierover uit te horen. Wij deden alsof onze neus bloedde, het was te g├¬nant en we voelden ons nog steeds niet heel erg prettig. Hij ging wel even door, dus we waren blij toen hij het liet zitten.

Ietsje later kwamen we bij The Madpackers Hostel aan waar ik verbleef. Annea besloot ook te blijven in een dormroom. Ze zou eigenlijk tot morgenochtend 11 uur op het vliegveld gaan hangen, maar toen ze zag hoe schoon en fijn mijn hostel was……

Het is jammer dat de opleiding ten einde is. Het was een fantastische ervaring, een misschien wel ‘once in a lifetime trip’ en die fantastische meiden…. het is echt zo jammer en onwerkelijk dat het gewoon alweer voorbij is. Wie weet zie ik ze nooit meer. Die gedachte maakt me verdrietig, maar ik ben heel erg dankbaar voor het feit dat ze hier bij me waren in India, dat ik ze heb leren kennen. Ze hebben de hele ervaring misschien wel driedubbel zo leuk en fijn gemaakt!

DSC04417

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *