Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 2

Inmiddels ben ik op de helft van mijn Yoga Teacher Training en wederom is er een hoop gebeurd. Ik heb niet in mijn reisdagboek kunnen schrijven vanwege mijn blessure (zoals ik deze voor het gemak noem, wat er precies aan de hand is weet ik nog steeds niet). Mijn eerste tentamens zijn goed gegaan, een dikke 10 voor mijn allereerste filosofie tentamen en ook mijn eerste anatomie tentamen over ‘the skeletal system’ heb ik gehaald. Deze laatste ging wat minder goed doordat diezelfde dag de bom barstte waar het om mijn schouderbladspieren gaat, dus dit is niet verwonderlijk. Desalniettemin ben ik nog steeds ‘on track’ en heb ik zelfs een eerste korte les kunnen geven!

Zondag 24 januari 2016
Deze afgelopen tweede week was mogelijk nog moeilijker dan dan de eerste week van mijn Yoga Teacher Training. Afgelopen dinsdag had ik zoveel pijn dat ik niet meer overeind kon komen aan het eind van de dag in de tweede Vinyasa class. De pijn kwam heel plotseling. Ik deed al geen oefeningen en zat enkel op mijn mat toen deze episode begon. De meiden en Talissa hebben me vervolgens na geruime tijd, voetje voor voetje, naar mijn kamer moeten brengen. De aardige Canadese Julie leunde tegen mijn rug, zodat ik mijn rugspieren niet hoefde te gebruiken om te zitten. Bij elk spasme dat mijn spier me gaf kon ik alleen maar gillen van de pijn. Voorovergebogen zitten hielp niet meer en even later in bed bleek dat ik ook niet meer stijf op mijn rechterzij kon liggen.

Ik ben zo dankbaar dat Kristen, Aly, Marina en Joanna in de buurt waren. Aly masseerde mijn ruggengraat, Joanna holde heen en weer om een dokter te regelen (ondanks dat men zei dat deze zo laat niet meer kon komen) en Kristen putte uit haar enorme medicijnvoorraad. Marina telefoneerde met Harsh, de eigenaar van de school. Wat een team, wat een geluk voor mij dat ik in zo’n korte tijd zulke goede vriendinnen heb gemaakt!

DSC04256Het was überhaupt een hele vreemde avond, deze afgelopen dinsdagavond. Op het moment dat ik in elkaar zakte bij Vinyasa, bleek in het klaslokaal boven mij Annea een bloedneus te hebben door de Sutra Neti (touw door neus naar binnen, eruit door keel). Zelfs Geri (mijn studiegenoot en verpleegster uit New York) had nog nooit zoveel bloed gezien tijdens haar werk op de I.C. De docente Sarita smeerde haar gezicht in met olie (we weten nog steeds niet waarom, geen westerse handeling), waardoor ze in combinatie met al dat bloed eruit zag alsof ze net het geboortekanaal verlaten had. Deze grapjes werden echter pas naderhand gemaakt. Docenten holden dus heen en weer tussen mij en haar, het was een gekkenhuis. Later op mijn kamer toen de ayurvedische dokter kwam sloeg er een verdieping boven mij een stop zo ernstig door dat de rook in de gangen hing, chaos en tegelijkertijd lag ik dus wederom te creperen. De scène met de dokter was er tevens een die je niet wilt meemaken. Zonder stroom, bij geschenen met mijn zaklamp wilde hij eigenlijk met een spuit een spierverslapper in me spuiten. Ondanks dat ik vrij verdoofd was door Geri’s ‘muscle relaxers’, Advil en sowieso alles wat er gebeurde vond ik dat niet oke. In het verre India, op mijn eigen kamer, in het donker een spuit krijgen van een dokter (die ik niet eens kon aankijken in mijn waas) midden in de nacht, dat was gewoon niet oke. Uiteindelijk heeft hij het – omdat ik niet wilde – het gelaten bij een crème die ervoor zorgde ik mevoelde alsof ik bevroor en tegelijk in vuur en vlam stond. Dit in combinatie met ijs en de ‘heath packs’ van nurse Geri zorgde ervoor dat ik een tijdje later eindelijk (op mijn rechterzij) in slaap kon vallen. Kristen bleef bij me slapen en hielp me nog twee keer omhoog om naar het toilet te gaan, dit kon ik namelijk zelf niet zonder mijn spieren te gebruiken en wederom helse pijnen te doorstaan. Later deze nacht werd ik wakker doordat het zo hard onweerde dat de muren ervan trilde. De volgende dag hoorde ik dat dit soort noodweer zelden tot nooit voorkomt in dat gebied. Het leek wel alsof alle negativiteit van de avond tot uitbarsting moest komen, om vervolgens te verdwijnen.

De volgende dag namen we een taxi naar het ziekenhuis. Kristen en Julie zaten met me op de achterbank om me te ondersteunen tijdens het vele hobbelen op de Indiase wegen. In mijn rug had ik een kussen en op die manier was ik goed beschermd. Talissa ging mee vanuit school en Manoj omdat hij als enige Hindi en Engels spreekt. Wat een delegatie. In het ziekenhuis begonnen we bij de fysiotherapeut omdat deze afspraak al stond, maar uiteindelijk werden we doorgestuurd naar de orthopeed om een verwijzing voor een x-ray te krijgen (voor het geval ik een scheurtje in mijn schouderblad had of misschien een gebroken rib) en daarna naar de neuroloog. De neuroloog wilde voor de zekerheid een MRI laten maken om een beknelde zenuw of ‘slipped disc’ (deze bevinden zich tussen de ruggengraat) uit te sluDSC04330iten. De x-ray werd bijna van rechts gemaakt in plaats van links, gelukkig dat ik doordramde over ‘wrong shoulder’. De MRI was een aparte ervaring, wat een herrie! Tussendoor kwam de eigenaar van de school Harsh met zijn vrouw ook nog meekijken en hij deelde mij mede dat ik de opleiding niet kon voortzetten als ik zoveel pijn had als die nacht. Dit dreef me lichtelijk tot wanhoop, maar aan de andere kant zag ik zelf ook niet in hoe ik verder zou kunnen als naast het niet meedoen met praktijk ik me ook niet meer zou kunnen concentreren op het leren van theorie. Er moet natuurlijk wel iets gebeuren om te kunnen slagen voor een Yoga Teacher Training. De uitslag van de MRI zou nog drie uur op zich laten wachten, dus zijn we na ons laatste bezoekje aan de orthopeed (niets aan de hand met botten wees de x-ray gelukkig uit) terug naar Rishikesh gegaan. De volgende dag zou ik terug gaan voor de uitslag van de MRI.

Joanna wilde gelukkig de volgende dag wel met mij mee. Manoj ging ook weer mee om eventueel Hindi te kunnen vertalen, dus waren we die dag met zijn drieën. De uitslag van de MRI was ook goed; geen rare dingen, geen beknelde zenuwen en geen ‘slipped disc’. De neuroloog stuurde me door naar de fysio, die even een blik op me wierp en me toen vervolgens weg stuurde om een afspraak te gaan maken bij hem. Ik had echter totaal geen zin, nu ik wist dat er niets aan de hand was met botten en zenuwen, nog een paar uur in het ziekenhuis te hangen tot ik bij deze man terecht kon. Ik maakte Manoj duidelijk dat ik graag terug naar Rishikesh wilde. Tevens had ik deze twee dagen ontdekt dat ik minder pijn lijd als ik op een stoel zit. Ik kwam tot deze conclusie doordat aan het einde van de dag ervoor ik veel minder last had. Deze plotselinge verbetering kon in mijn ogen alleen komen door het hele dag hangen op stoeltjes, iets wat tijdens de yogacursus niet kan. Zelfs op mijn rug in het MRI apparaat liggen was geen probleem, wonder boven wonder. Ik moest alleen wel overeind getrokken worden, maar ik was allang blij. Geen problemen met botten, zenuwen of mijn ruggengraat betekent tevens dat Harsh me niet kan tegenhouden de opleiding af te maken en als ik mijn spieren rust kan gunnen door op een stoel te zitten, dan is dat wat ik ga doen. Het zal wel even raar zijn zo hoog boven iedereen uit torenen, maar ik ben in India voor mezelf. Ik zal positief blijven, ik zal blijven glimlachen, ik ga dit halen!

Lees hier: Niet alles verloopt volgens plan 1

One thought on “Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 2

  1. Pingback: Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 1 |

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *