Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 1

De eerste paar weken van mijn opleiding tot yogadocent vallen meer dan zwaar, ik heb een blessure aan de spieren rondom mijn schouderblad. Achteraf gezien denk ik dat dit thuis al licht speelde (maar niet herkend als iets om voor uit te kijken) en de ‘easy’ Hathales die Joanna en ik de dag voor de cursus hebben gevolgd heeft hier zeker niet aan bijgedragen. Ik weet zelfs niet of ik wel helemaal tevreden ben met de manier van corrigeren tijdens deze Hathales. Een ding is zeker, ik zal zelf zo nooit om gaan met mijn studenten in de toekomst.

Maandag 11 januari 2016
Vandaag op lesdag 2 ben ik minder enthousiast dan gisteren. Ik heb minder spierpijn gelukkig, maar wel veel last van mijn schouderblad. Vandaag Yogatherapie in plaats van Pranayama in de ochtend (we wisselen dit per dag af) en dit was quasi fijn, want ook tijdens het ademhalen voel ik steken in mijn rug. Tijdens Yogatherapie mochten we massagetechnieken op elkaar uitproberen, dit was zeer interessant.

20160126_082012Tijdens Hatha deden we een balansoefening waarbij we met zijn allen voor het raam stonden en over de heilige rivier de Ganges uitkeken, dit was erg mooi en rustgevend. De Hatha yoga begint om 7 uur in de ochtend, precies het moment dat de bergen in de verte oranje kleuren in het nieuwe licht van de dag. Wat een prachtig uitzicht vanuit het klaslokaal.

Meditatie ging vandaag beter dan gisteren, maar ik vind het toch veel te onrustig met zoveel personen in een ruimte. Iedereen neemt meditatie serieus, maar het is alsof je de aanwezigheid van al die mensen kan voelen, zelfs in de stilte. Daarnaast ben je na zo’n lange dag al behoorlijk stijf van het zitten op je yogamat (iedere les), dus is het moeilijk om nog comfortabel rechtop te blijven zitten.

Deze nacht werd ik zwetend wakker en ik dacht dat ik misselijk was. Uiteindelijk is er niets gebeurd, waarschijnlijk moest mijn lichaam even alle indrukken verwerken. Het zijn zware lange dagen.

Dinsdag 12 januari 2016
Lesdag 3, het voelt alsof we al een week bezig zijn. Moeilijk opstaan door de pijn in mijn schouderbladspier(en), heftiger dan gisteren. Het is echt verschrikkelijk. Het voelt alsof mijn bot in de spier steekt. Het is een constante scherpe stekende pijn die ook heel plotseling kan verschijnen. Ademhalen is ook erg pijnlijk, zelfs tijdens het slapen. Ik probeer mezelf niet tot wanhoop te laten drijven, alhoewel ik me na het ontbijt wel even emotioneel teruggetrokken heb op mijn kamer. Daarna voelde ik me mentaal alweer iets beter.
Halverwege de dag vind ik een toestand waarin ik minder pijn voel en soms zelfs geen pijn: met naar voren hangende schouders (zodat mijn schouderblad niet naar binnen steekt) en een ietwat kromme rug. Als Quasimodo door het leven gaan is echter geen op20160111_070504tie, maar hopelijk geeft het mijn spier lang genoeg rust om beter te worden. Zulke scherpe stekende pijnen zijn een waarschuwing voor iets en ik kan het niet langer negeren. Ik beoefen tevens een korte snelle buikademhaling, zodat de adem niet te hoog is. Wanneer ik te hoog ademhaal is het wederom alsof er een mes tussen mijn schouderblad en rug steekt. Net lekker warm gedouched, dat helpt. Dit helpt niet, dus hier laat ik het bij voor vandaag. (Dit is ook de reden dat mijn dagboek online zo achterloopt)

Boven: uitzicht vanuit het klaslokaal op de heilige rivier Ganges

Woensdag 13 januari 2016
Lesdag 4. Vandaag hebben we tijdens Hatha de Neti Pot gebruikt. Een manier van Shatkarma, waarbij je je neus reinigt. Dit is slechts een van de stappen die je volgens ons lesboek behoort te zetten alvorens je yoga asana’s (de IMG_2444fysieke oefeningen) gaat doen. De Neti Pot met lauw water en zout zet je met een schuin hoofd tegen je ene neusgat, terwijl het water er via je andere neusgat weer uitloopt. De kunst is genoeg voorover te gaan hangen zodat het water er niet via je keel weer uitkomt. Erg bijzonder. De volgende stap is een sutra (o.a. betekenis voor touw) via je neus inbrengen en dan door de keel er weer uithalen om je neus te reinigen. Deze sla ik zeker weten over, sorry lieve mensen.

Tijdens de lessen Vinyasa Flow aan het eind van de dag had ik iets minder last van mijn schouderbladspieren doordat deze goed opgewarmd waren. Ik voelde alleen steken als ik van hoge plank naar lage plank ging. Tijdens meditatie (het laatste onderdeel van iedere dag) lag ik op mijn rug, ik kon echt niet meer rechtop zitten. Ik zag het silhouet van een aap achter de gordijnen, hier heb ik eigenlijk het hele uur naar gekeken.

Deze nacht werd ik wederom wakker omdat ik van mijn rechterzij naar mijn linkerzij wilde rollen, maar dit is te pijnlijk. De pijnlijke ‘messteken’ onder mijn schouderblad maakte me al zwetende wakker. Ik begin licht wanhopig te worden, binnenkort weet ik denk ik niet meer hoe ik dit zelf kan oplossen.

Donderdag 14 januari 2016
Lesdag 5, toen de dingen van kwaad naar erger gingen…

Bij Hatha aan het begin van de dag besloot ik zo weinig mogelijk te doen. Aangezien mijn schouderblad maar niet minder wordt, besluit ik zoveel mogelijk rust te nemen waar mij dit gegund wordt.  Gaan asana’s meer voor mij, behalve misschien van mijn navel naar beneden. Sarita onze Hathadocente vindt dit gelukkig geen probleem.

IMG_20160131_230529Na onze theepauze vraag ik aan Talissa (zij is een Australische en ons aanspreekpunt als medewerker van de studentenadministratie) of ze me kan helpen aan ontstekingsremmende medicatie. Sarita zit hier ook bij en gaat in de keuken Kurkuma (geelwortel, in het Engels heet dit Tumerick) voor me halen met gekookte melk. Gek genoeg verlicht dit goedje de pijn, het blijkt als een paracetamol te werken, maar ook ontstekingsremmend. Talissa regelt tevens dat Manoj, een van de jongens van het hotel, me op zijn motorbike naar een dokter brengt.

Al snel zit ik achter op de motorbike op weg naar de gratis kliniek van Rishikesh. Het is een spannende rit, al toeterend over de voetgangersbrug en daarna zigzaggend tussen het waanzinverkeer. De kliniek is alles wat ik ervan verwacht en alles wat ik niet hoopte. De gangen vol wachtende zielig ogende mensen, bedden tegen de muren, vies verband waar ik niet naar probeer te kijken en erg donker. Het systeem om bij de dokter binnen te komen is ook vrij apart. Eerst koop je een formulier bij de receptie (hier hielp Manoj mee) en die moet je vervolgens in de drukte aan de assistent van de dokter zien te geven. De assistent komt af en toe even uit het kantoortje van de dokter en dan dringt gelijk alles en iedereen om hem heen. De eerste paar keer lukte het Manoj niet om ertussen te komen met mijn formulier, daarna was het afwachten. Het is ook bijzonder om te zien hoe cliënten elkaar afwisselen met geen enkel gevoel voor persoonlijke ruimte (waarschijnlijk een cultuurdingetje?). Zodra de de deur open gaat en een halve familie eruit komt, drukt zich onmiddellijk een ander groepje (wiens naam is genoemd) naar binnen op hetzelfde moment. Lekker wringen dus en niet netjes wachten op elkaar zoals wij in Nederland pogen te doen.
De dokter maakt amper oogcontact met mij en voelt mijn schouderblad door drie lagen kleding heen voor enkele luttele seconden. De assistent doet vervolgens drie oefeningen voor die ik absoluut niet kan doen met mijn pijn, maar blijkbaar mag ik niets meer overleggen met de dokter nu hij zich weer over zijn papieren heeft gebogen. Buiten bij de apotheek krijg ik drie verschillende soorten pillen en een ontstekingsremmende olie. Gelukkig spreekt de man bij de apotheek Engels en schrijft hij op de zakjes of ik ze met water of IMG_2395
melk moet innemen en voor of na het eten. De rit terug op de motorbike gaat goed en ik besluit me niet te laten kisten ondanks het rare bezoek aan de omhooggevallen dokter. Ik heb medicijnen en ik ga gewoon van het beste uit. Alles komt goed. Net voordat we terug bij de school zijn slipt Manoj echter met de achterband op een stukje grind (het is absoluut niets ernstigs want we staan zo goed als stil) en in een reflex grijp ik zijn schouder vast: de grootste fout van vandaag. De pijn is zo erg dat ik eigenlijk wil huilen en hem ook niet meer vast kan pakken. Bij de school weet ik niet hoe snel ik op mijn kamer moet komen want ik moet echt eventjes gillen. Het is alsof het zogenaamde mes waarover ik het steeds heb me maar blijft steken. ’s Avonds ga ik niet naar Vinyasa of meditatie. Lang leve mijn nieuwe vriendinnen, zij komen gelukkig na hun lessen kijken hoe het met me gaat en laten me minder eenzaam voelen. Het is namelijk nogal angstig om zo ver weg zoveel pijn te lijden in je eentje. Ze blijven bij me, laten me lachen en Joanna heeft zelfs een rolletje Oreo’s en chocolade met karamel voor me gekocht.

Het spijt me dat ik zoveel over de pijn in mijn schouderbladspieren schrijf, maar het domineert mijn hele doen en laten. De cursus is reuze interessant en ik vind het vooral heel erg vervelend dat ik niet ten volle mee kan doen. De theorielessen zijn reuze interessant, vooral anatomie, maar deze volgen zittende op een yogamat en voorovergebogen meeschrijven is bepaald geen lolletje op het moment. Eigenlijk is de cursus behoorlijk fantastisch, ik zou willen dat ik er meer van kon genieten.

Vrijdag 15 januari 2016
Lesdag 6. Ik heb Hatha deze ochtend bewust gemist om extra te kunnen rusten. Talissa vond dit goed en hier heb ik dan ook meteen gebruik van gemaakt. Normaal gesproken ben ik een behoorlijke studiebol die nooit iets wil overslaan, maar ik heb nu onderhand door dat mijn schouder niet zomaar een beetje spierpijn is. Als ik deze cursus wil voltooien moet ik elke kans aangrijpen om mijn spieren rust te gunnen. Ik hoop dat ik melk met Kurkuma kan regelen en tevens mijn medicijnen innemen.

Deze middag krijg ik bezoek van Antonia, een goede vriendin van Talissa. Antonia is erg bijzonder, ze voelt energievelden en kan pijn weghalen zonder je aan te raken. Ik laat haar binnen, ik sta open voor alles op dit moment. In kleermakerszit zit ik op mijn bed, terwijl zij achter me zit. Ik weet niet precies wat ze doet, maar ze vraagt me mijn ogen te sluiten en naar de pijn toe te ademen. Ik ben huiverig, want dit is een van de dingen die de pijn alleen maar meer aanwakkert. Echter, het ademhalen voelt weer als normaal en het is fantastisch eindelijk weer voldoende zuurstof binnen te krijgen. Ik heb geen idee of dit door Antonia’s aanwezigheid komt of niet, maar ze is in ieder geval een fantastisch persoon om mee te praten. Ik geniet nog even na van het feit dat ik weer een beetje kan bewegen. Zou alles dan vanaf nu weer goed komen?

Zaterdag 16 januari 2016
Lesdag 7, de laatste lesdag van week 1. Ik probeer niet gefrustreerd te raken terwijl iedereen om me heen doet wat ik het liefste doe: yoga. Vooral bij Vinyasa aan het einde van de dag brak dit op, Vikas heeft zulke leuke en uitdagende oefeningen. Ik wil ook! Ik doe mijn eigen oefeningen om soepel te blijven en probeer positief te blijven. Gisteren heb ik besloten om sowieso niet op te geven. Deze pijn wil niet per se zeggen dat ik naar huis moet, de pijn wil wat mij betreft zeggen dat ik al mijn creativiteit erop los moet laten om om dit obstakel heen te werken. Ik kan dit! Negativiteit = positiviteit!

Mahesh, onze docent Yoga Therapie, Yoga Filosofie en Pranayama raadt me aan op mijn rug te slapen zonder kussen. Dit het beste dat je je rug kan geven. Ik ben blij met alle verschillende adviezen van iedereen en zal ook dit weer aan mijn repertoire toevoegen. Op dit moment kan ik echt alleen op één manier op mijn rechterzij slapen, maar wellicht over een paar dagen?

Op zaterdag vindt er Bakti meditatie (=dynamische meditatie) plaats in plaats van de gebruikelijke meditatie en dit mondde uit in een groot feest. Ik heb vooral gekeken; het klappen, springen en dansen is op dit moment niet aan mij besteed. De eerste lesweek van mijn opleiding is door de fysieke ongemakken alles behalve wat ik verwacht had, maar hier probeer ik niet aan te denken. Positiviteit is mijn sleutelwoord.

Zondag 17 januari 2016 
Sunday Funday! Ik ben vandaag alweer zo goed als 1 1/2 week van huis en een kwart van de cursus zit er alweer op. Het is ongelofelijk. Nu al mijn record van Mike niet zien verbroken, mijn vakanties zonder hem waren nooit langer dan 8 dagen.

Vandaag organiseert de yogaschool een excursie naar de Beatles Ashram. De Beatles zijn hier verbleven in de jaren 60 en schreven hier tevens een deel van hun ‘white album’. Overal in Rishikesh word je herinnerd aan dit feit en het was dan ook een logische excursie. Ik wilde eigenlijk zoveel mogelijk rusten, maar uiteindelijk ben ik toch meegegaan. In de ochtend hebben we namelijk heerlijk buiten de deur ontbeten en daarna leuk geshopt in Rishikesh, vandaar dat ik helemaal in de stemming was al deze gezelligheid door te zetten. In India zijn en vervolgens alleen maar ellende en me verstoppen op mijn kamer vind ik niets, dus tegen beter weten in vergezel ik Aly en Kristen naar de Beatles Ahram. Ondanks dit slechte idee heb ik wel enorm veel toffe foto’s kunnen maken en heel veel lol gehad. De excursie werd afgesloten door een mooie vuurceremonie in een Hindoetempel bij de Ganges. Hierna ben ik met mijn pijnlijke schouder snel terug naar mijn kamer gegaan. Nog even mijn samenvatting voor het eerste tentamen (filosofie) doorgekeken en snel gaan slapen. Fingers crossed!

DSC04225 DSC04257 IMG_2292 IMG_20160124_215327
Beatles Ashram – excursie ‘Sunday Funday’

De eerste week van mijn Yoga Teacher Training in de Yogacapital van de wereld zit er op. Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat 1/4 erop zit, ook al is dit niet zonder slag of stoot. Aan de andere kant ben ik blij dat er nog 3/4 over is, dit geeft me de kans om mezelf alsnog te bewijzen. Ik baal dat ik niet meer yoga heb kunnen doen, maar ik merk dat ik door mijn klasgenoten te observeren misschien nog wel meer leer dan wanneer ik met mijn neus richting de mat wijs. Daarnaast heb ik nog steeds de hoop dat er een klein wonder gebeurt en de pijn opeens wegtrekt. Ondanks de vermoeidheid en de zware extra lange eerste week ben ik blij dat er nog zo ontzettend veel moet gebeuren. 

DSC04276 IMG_2663
Vuurceremonie Hindoestaanse tempel, elke zondagmiddag. Schaaltje bloemen als offergave voor moeder Ganga (Ganges)

Lees hier: Niet alles verloopt volgens plan 2

One thought on “Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 1

  1. Pingback: Yoga Teacher Training – Niet alles verloopt volgens plan 2 |

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *